Lees recensie >>>
Site
met trailer |
17 11 2009 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Sylvie Verheyde
Sylvie Verheyde
Nicolas Gaurin
NousDeux
The Band
Christel Dewynter
Léora Barbara (Stella), Karole
Rocher (moeder), Benjamin Biolay (vader), Melissa Rodriguez (Gladys),
Guillaume Depardieu (werkloze) |
|
Zoektocht naar jezelf |
“Stella” is een autobiografische film waarin de Franse debutante
Sylvie Verheyde op haar eigen jeugd in de seventies terugblikt.
Het 12-jarige meisje Stella, dochter uit een marginaal milieu van
café-uitbaters in een Parijse buitenwijk, zoekt zich toch een weg,
ondanks haar sociale handicap. De school als sociale hefboom om
dromen te realiseren. Een herwaardering van het sociaal nut van de
school die ‘hoe moeilijk het ook was, voor mij uiteindelijk alle
deuren heeft geopend’, zegt de regisseuse. ‘In een maatschappij
waar onderwijs in de eerste plaats gezien wordt als een praktische
voorbereiding op de arbeidsmarkt en culturele vorming meer en meer
op de achtergrond wordt geplaatst, is het vooral de Franse
literatuur die mijn ogen heeft geopend.’
Dat dit niet
zonder slag of stoot gaat is duidelijk. In de film evenmin :
Stella rebelleert enerzijds tegen haar café-milieu dat de
motivatie om echt te studeren geenszins bevordert. Anderzijds zet
ze zich ook af tegen haar bourgeoisklasgenoten op school door wie
zij voortdurend uitgesloten wordt. Toch wordt die tweespalt heel
subtiel in beeld gebracht door de regisseuse die nooit vervalt in
zwart-wit clichés. De vaste stamgasten in het café vormen a. h. w.
een tweede familie voor het meisje bij wie zij de warmte vindt die
zij van haar ouders niet krijgt. Bovendien maakt het leven thuis
haar harder en vlugger volwassen dan haar klasgenoten. Vriendschap
op school met het karaktervolle Argentijnse meisje Gladys en een
prille kalverliefde tekenen haar hoop.
Qua thematiek leunt
Sylvie Verheyde aan bij het realisme van de gebroeders Dardenne en
bekijkt ze de omgeving vanuit het perspectief van Stella. Toch
filosofeert ze niet : “Stella” is een doorleefd verslag van één
schooljaar waarin we een meisje volgen van 14 dat zich langzaam
bewust wordt van haar eigenwaarde. Deze aanpak heeft tot gevolg
dat de emotionele kracht van het verhaal een diepe invloed heeft
op de betrokkenheid van de toeschouwer die overrompeld wordt door
de authentieke acteerprestatie van Léora Barbara, een waar
natuurtalent dat Stella’s visie op haar ouders, sociaal milieu en
leeftijdgenoten pakkend gestalte geeft : ze is tegelijk
verschrikkelijk naïef en ongelooflijk rijp voor haar leeftijd.
Opvallend is wel dat deze film verre van pessimistisch is : het
verhaal blijft hoopgevend en de sfeer wordt opgevrolijkt door de
aanstekelijke muziek uit de jaren 70 die ongetwijfeld de
vitaliteit van een levenslustig meisje in de verf zet.
Sylvie Verheyde had dit autobiografisch verhaal makkelijk kunnen
laten ontaarden in een zeemzoeterig parabeltje over hoe je jezelf
ondanks alles kunt losmaken van het milieu waarin je leeft.
Gelukkig trapt zij niet in die val. De subtiliteit waarmee zij
deze ‘tranche de vie’ presenteert is van een zeldzaam hoog niveau.
Met dit portret van een jong meisje dat langzaam
verantwoordelijk-heid opneemt voor haar eigen ontwikkeling levert
de regisseuse een authentieke en intelligent opgebouwde film af
met een uitzonderlijk inzicht in de wereld van een puberend
meisje. Alweer een niet te missen pareltje dat de Franse cinema
weer pit geeft. |
|
