Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
09 02 2010
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
|
Rodrigo Pla
Rodrigo Pla en Laura Santullo
Emiliano
Villanueva
Fernando Velazquez
Ana Garcia, Nacho Ruiz
Capillas en Bernat Vilaplana
Daniel Gimenez Cacho (Daniel),
Maribel Verdu (Mariana), Alan Chavez (Miguel),
Daniel Tovar (Alajandro),
Carlos Bardem (Gerardo)
|
|
Verkrampte rijkdom |
‘La Zona’ is een exclusieve residentiële wijk in Mexico Stad. Hoge
muren, veiligheidsdraad en bewakingscamera’s geven de indruk dat
het een netjes afgebakend gebied is, een omzoomd eiland dat de
rijke wijk afschermt van de arme : twee werelden van verschil, een
apart territorium waarin eigen wetten gelden die niet meteen een
afspiegeling zijn van rechtvaardigheid. Elke groep blijft best op
zijn eigen terrein, zoniet loopt het fout. Net zoals het drie
jonge inbrekers overkomt, jaloers op de welstand van de betere
klasse. De illusie van verkrampte veiligheid ligt aan diggelen, de
jacht op de daders wordt ingeluid. Met of tegen de ‘arm der wet’,
de politie. Dat die niet opweegt tegen de burgerwacht binnen de
blanke muren, spreekt boekdelen over hun angstige zelfbeveiliging.
Alsof je buiten de werkelijkheid kan leven en ademen. Gelukkig
komt één van de jongeren de enige indringer die nog vrij rondloopt
ter hulp. Solidair met die ‘andere’ jongen, zijn leeftijdgenoot,
tracht hij de waarheid te achterhalen en erger te voorkomen. Niet
dat dit strookt met de eisen van zijn vader of van opgehitste
buren. Niet dat zijn nobel plan meteen uitkomst biedt, maar toch
ontmaskert hij de blindheid van de rijke wijk. De tegenstellingen
binnen de bevoorrechte groep komen aan het licht : angst en
onbegrip uit eigenbelang leiden tot een tragische spiraal. Zich
verschansen voor anderen wekt immers alleen wantrouwen, geweld
roept enkel geweld op, ten koste van elke menselijke warmte. Ook
dat is crimineel. Harteloos.
Met een beweeglijke camera en
een speurend oog ontwikkelt de Mexicaanse regisseur Rodrigo Pla
een intrigerende thriller over menselijke onvolkomenheid die
geenszins excuseert dat wie dan ook het recht in eigen handen
neemt. Hij stelt ieders eigengereide houding duidelijk in vraag en
wijst hierbij naar een schrijnend gebrek aan oplossingen bij wie
tegenstellingen op de spits drijft, zonder na te denken. Allicht
is dit niet alleen een vraag die Latijns-Amerikaanse steden zich
stellen : ook bij ons blijkt ondoordacht gedrag een doodlopende
steeg die, onverantwoord, onherstelbaar leed kan veroorzaken.
Angst is geen goede raadgever en oplossingen kunnen slechts
gevonden via dialoog en concrete aanpassingen die een klimaat van
confrontatie kunnen vermijden. Of iedereen daartoe bereid is, is
maar de vraag. Maar ook dan moet ze gesteld worden en dringend aan
concrete oplossingen gewerkt.Vooraleer samenleven voor sommigen
onmogelijk wordt.
“LA ZONA” stelt vragen over wat
gerechtigheid nu wel is, of die geldt voor iedereen, ongeacht zijn
afkomst. Heeft enkel het recht van de sterkste belang ? Wat met
échte verantwoordelijkheid ? Niet enkel als het ons uitkomt ! Dat
suggereert deze pakkende film, zonder uitvluchten. De ‘Derde
Wereld’ zit immers in onszelf. Versteend en hebberig zien we nog
amper waar de hoofdlijnen liggen : verrijking betekent dikwijls
verarming. Tijd dus om meer warmte en mogelijkheden te geven aan
wie ze nodig heeft. Zoniet verhoogt de angst en, meteen, het
onbegrip en het geweld. Overbescherming wordt dan crimineel. Zowel
binnen als buiten de zone van de waarheid, waar die dan ook mag
liggen. Deze kritische film over jongeren en volwassenen op het
scherp van de snee nodigt uit even na te gaan of we zelf binnen of
buiten de zone kleuren, opzettelijk of toevallig, met of zonder al
te veel nadelige gevolgen voor mensen rondom ons. Misschien hebben
we ook wel anderen de hand gereikt : spontaan, uit medevoelen of
sympathie, uit nood aan verstandhouding of vriendschap, zonder
winstoogmerk ?
‘La Zona’ inspireert blijkbaar tot
nadenken in plaats van ons volautomatisch af te grenzen en steeds
weer te beveiligen tegen wat wij, vanuit materiële welstand en
eigen vooroordelen, makkelijk aan anderen ontzeggen. Helpen waar
nood is, zou een betere optie zijn. Grensoverschrijdend, dat wel.
Zonder tragische conflicten. Omdat mensen als medemens van
goudwaarde zijn als ze niet worden afgeschoten, afgeweerd, opzij
gezet in zones! Beschavingsterrorisme is immers ook terrorisme.
Dat komt niet uit ‘duisternis’ te voorschijn, wel uit opportunisme
en eigenbelang. ‘Geen muren tussen culturen’ ? Dankzij of ondanks
de nieuwe globale wereld ? Discussie gewaarborgd. Breekt die nood
geen wet ? Veranderen dus. Dringend. Of blijven we zélf
geblinddoekt en sceptisch ? Moeder, in welke zone leven wij ?
|
|
