Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer
|
30 03 2010
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
|
|
Skin |
Groot-Brittannië
Zuid-Afrika |
2008 |
107' |
Anthony Fabian
A. F.H. Crowley, J. Keyt
D. Aukema, J.
Partridge
Helene Muddiman
St. John O’Rorke
Greame Bloch
(Bailiff), Ben Botha (Dawie), Hannes Brummer (Leon Laing), Lauren
Das Neves (Elize), Terri Ann Eckstein (Elsie Laing)
|
|
Overleven in onrecht |
In januari jl. programmeerden we “Disgrace” waarin een striemend
beeld opgehangen werd van veranderende situaties in het actuele
Zuid-Afrika. Met “Skin” keren we terug in de tijd naar de jaren
waarin het Apartheidsregime hoogtij vierde. De film kreeg de
publieksprijs van het Afrika Filmfestival Leuven 2009, niet in het
minst omdat hij het waargebeurde verhaal vertelt van Sandra Laing,
één van de meest bizarre voorbeelden van raciaal onrecht.
Sandra wordt in 1955 geboren als dochter van twee blanke
“Afrikaners”. Toch heeft zij een donkere huidskleur. Het leidt tot
roddels over overspel, maar de oorzaak is genetisch : een van de
ouders bezit, via verre voorouders, “zwarte genen”. Haar ouders
voeden haar op als een “blank” kind maar wanneer Sandra naar de
kostschool wordt gestuurd waar ook haar blanke broer les volgt,
gaan de poppen aan het dansen. Ouders en leraars komen in opstand.
Zo krijgt Sandra af te rekenen met de absurde vooroordelen en de
wurgende bureaucratie van een raciaal discriminerend regime.
Uiteindelijk verkrijgen haar ouders dat zij als blanke erkend
wordt. “Kinderen van blanke ouders zijn voor de wet altijd blank”,
oordeelt een rechter. Voor de ouders is de uitspraak een happy end
maar bij Sandra ligt dat anders. Op haar zeven-tiende kan het
meisje haar identiteitscrisis niet meer afwenden en in de volgende
jaren gaat zij haar juri-dische attest van blank staatsburgerschap
meer en meer als een nadeel dan als een voordeel ervaren. De film
volgt Sandra’s dertig jaar durende strijd, met dramatische ups en
downs, om een eigen plek te veroveren in een veranderende
Zuid-Afrikaanse maatschappij. Regisseur Anthopny Fabian slaagt
erin dit prangende levensverhaal te schetsen als een rasechte
Griekse tragedie.
Een van de sterke punten van dit
sociaal-politieke familiedrama is het allesoverheersend belang van
huidskleur onder de apartheid. De vraag die steeds terugkomt in de
film is wat nu werkelijk je identiteit uitmaakt : je
persoonlijkheidsbewijs, je huid of datgene wat er onder die huid
zit. En de regisseur is op zijn best wanneer hij het zinloze
politieke en juridische kluwen filmt, waarin het Apartheidsregime
door Sandra’s geval verzeild is geraakt.
De Britse actrice
Sophie Okonedo geeft een meeslepende vertolking ten beste als
Sandra. Ook de vader, als fanatiek aanhanger van de Nasionale
Partij en de moeder met wie Sandra steeds een heel emotionele band
onderhield spelen hun rol met veel overtuiging. Hoewel Sandra
Laing het levende bewijs is van de absurditeit van het
Apartheidsregime, heeft zij haar persoonlijke geschiedenis nooit
politiek ingezet. Integendeel, meerdere keren heeft zij haar diepe
wantrouwen tegen politiek activisme uitgesproken, en dit terwijl
haar twee broers nog steeds niets met haar te maken willen hebben.
“Skin” is een film die aantoont hoe onzinnig het is om
huidskleur als maatstaf voor de sociale en politieke verhoudingen
te nemen, zoals het Apartheidsregime van Zuid-Afrika in de periode
1948-1994 deed. Alleen jammer dat de mens niet leert uit de
geschiedenis en er wereldwijd nog steeds “muren” opgetrokken
worden tussen religies, culturen, volkeren : mensen van elkaar
scheiden of tegen mekaar op- zetten is blijkbaar lonender.
Prangend actueel en toch ontroerend !
|
|
