Lees recensie >>>
Meer info bij IMDB |
02 11 2010
Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
|
Radu Mihaileanu
Radu Mihaileanu, Matthew Robbins, Alain –Michel
Blanc
Laurent Dailland
Armand Amar
Ludo Troch
Aleksei
Guskov (Andreï Filipov), Mélanie Laurent (Anne-Marie Jacquet),
Dmitri Nazarov (Sacha Grossman), Valeri Barinov (Ivan Gevrilov),
Miou-Miou (Guylène de La Rivière)
|
|
Humor en weemoed |
Met deze gevoelige satire op sovjet-situaties brengt de
Frans-Roemeense cineast Radu Mihaileanu een ode aan harmonische
samenwerking, vriendschap en muziek, over de grenzen van ras,
cultuur en sociale afkomst heen. Wensdroom of realiteit : ‘Alle
Menschen werden Brüder’ ? Mihaileanu doet die uitkomen dankzij een
originele, muzikale plot : de communistische partijleider Brezjnev
was oorzaak van de ontmanteling van het wereldberoemde
Bolchoï-orkest o.l.v. Andreï Filipov, omdat die weigerde zijn
Joodse orkestleden te ontslaan. Dertig jaar later wil de
ex-dirigent, gedegradeerd tot onderhoudsman van het theater, zijn
Parijse triomfen opnieuw beleven.
Hoe hij zijn oude
orkestleden, nu bezig met alledaagse jobs, weer heropvist en zijn
droom tracht te realiseren, is aanleiding tot een knetterende
komedie waarin humor, parodie, satire, knipoogjes naar verleden en
heden, volkse typering, lyrische ontboezemingen en kritische
opmerkingen samengaan als instrumenten in een orkest. Alles hangt
evenwel af van het programma en de sfeer om van een concert een
zinderend gebeuren te maken. De galgenhumor en hilarische
situaties, de tragi-komische ondertoon en het levensverhaal van
enkele orkestleden worden door de cineast omgezet in aangrijpende
film over broodnodig harmonisch samenleven.
Met grappen en
grollen en rake typeringen van mensen en locaties, mentaliteiten
en gebruiken, vooroordelen en clichés weet Mihaileanu ons hart te
winnen voor mensen wiens persoonlijke tragiek een uitweg zoekt in
sprankelende humor en sublieme muziek. ‘Le Concert’ herinnert qua
structuur en emotionaliteit aan films als ‘Brassed Off’, ‘Copying
Beethoven, ‘Shine’ en ‘Walk the Line’, maar krijgt een Slavische
weemoedigheid mee die zich ontlaadt in volkse uitbarstingen en
ingetogen gevoelens. Dit soort ‘accordeon’-structuur laat
uitbundige reacties afwisselen met verstillende mijmeringen, wat
de spankracht verklaart van deze tragikomische film die elke
‘dijenkletserkomedie’ snel doet vergeten.
Gedragen door
bekende volkse deuntjes die de typering parodisch onderschrijven,
stoelt deze zwierige film op fijnzinnige muziek van Tsjaikovski,
vertolker bij uitstek van de Slavische ziel. De milde kritiek op
nomenclatura, apparatchiks, onderdrukking, partij-ideologie,
maffiapraktijken, geldgespin, culturele verschillen en historische
flaters van het ‘ancien régime’ doorspekken gevat deze zinderende
film die, tegelijk ontroert en bevraagt. Humor, met een haakje.
Luim en ernst en, bovenop, muziek om van te snoepen. Humor als
wapen en verweer tegen een versteend, zielloos, voorbijgestreefd
systeem van onderdrukking. ‘Le Concert’ vertolkt filmisch
aangrijpend de hoop van velen en het geloof in een nieuwe
toekomst. Een zwierige metafoor vol emoties. Een warmhartige,
denderende film die je niet mag missen. |
|
