Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer
|
16 11 2010 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Scott Cooper
Scott Cooper & Thomas Cobb
Barry Markowitz
T-Bone Burnett & Stephen Bruton
John Axelrad
Jeff Bridges
(Bad Blake), Maggie Gyllenhaal (Jean Craddock), James Keane
(Manager), Colin Farrell (Tommy Sweet) |
|
Muziek in het hart |
De Oscar voor Beste Acteur 2010 ontlokte aan winnaar Jeff Bridges
volgende commentaar : ‘Jep, daar gaat mijn imago van meest
onderschatte acteur !’’ Sinds zijn topprestatie in ‘The Big
Lebowski’ (1998) was ‘verliezen in zo’n race’ voor hem immers een
kunst geworden, in weerwil van eerdere nominaties. Het illustreert
de ontspannen underdog-mentaliteit die deze tevreden glimlachende
all-rounder sinds jaren kenmerkt. ‘Not impressed’ door het
mediacircus speelt hij als ‘loser’ weer de pannen van het dak met
verpletterende natuurlijkheid. Zijn credo : zo min maar zo goed
mogelijk werken. En veel musiceren. Niet te verwonderen dat de rol
van versleten country-zanger Bad Blake hem op het lijf geschreven
is. Met verbluffende overtuiging zet hij een melan-cholische
‘roadie’ neer, een eertijds succesnummer dat aan lager wal raakte
door de ups en downs van het leven : zijn verantwoordelijkheid
vergat hij domweg op te nemen, ‘booz’ and women’ werden zijn
vluchtheuvel. Met dit romantisch cliché als uitgangspunt borstelt
regisseur Scott Cooper een teder portret van een weifelend man die
de weg terug pas heel laat herontdekt.
Veelzijdige Jeff
Bridges speelde reeds meerdere glansrollen : ‘The Last Picture
Show’ (1971), ‘Tron’ (1982), Starman (1984), ‘The Fabulous Baker
Boys’ (1989), ‘The Fisher King’ 1991) en ‘The Big Lebowski’(1998)
bevestigen zijn aanleg voor diverse genres. Zijn muzikaal alter
ego doorkruiste regelmatig een onregelmatige filmcarrière. Bridges’
rol als uitgebluste muzikant in ‘Crazy Heart’ straalt dan ook van
doorleefde authenticiteit : ‘Country-music is, volgens hem, de
blues van de blanke man’. En dat past volledig bij z’n rol als
‘has been’, steeds ‘on the road’, vluchtend voor zichzelf. Met
heel zijn persoonlijkheid draagt hij voluit dit eerder
conventioneel verhaal dat zich in al zijn eenvoud ontvouwt als een
episodische ‘road movie’ : zijn eenzaam avontuur wordt alleen
gekruid door zeldzaam intimistische momenten. Nostalgie versus
overleven.
Op de achtergrond ontvouwt regisseur Scott
Cooper een stukje ‘Americana’ : zijn beeld op landelijk Amerka
begeleidt het trekkersbestaan van een ietwat slonzige, vranke en
vrijgevochten singer-songwriter op zijn retour. De situatie is dan
ook verre van briljant. Enkel toevallige ontmoetingen ritmeren
zijn weinig benijdenswaardig bestaan. Toch is de ‘drive’ gebleven,
de hang naar vrijheid, de trots van weleer. Maar zélf de
contractendans sturen, zit er niet meer in. En daar zit het
verleden in de weg, zijn gefnuikte fierheid en koppigheid. Uit het
mozaïek van ontmoetingen op en naast het podium ontstaat een
portret met krassen en vage contouren dat stilaan een betere kijk
geeft op deze ‘lonely bad guy’, een imago dat zijn tedere inborst
amper kan verdoezelen. Zeker niet wanneer de ‘he-man’ een
innemende ‘she-woman’ ontmoet en zijn gemoed weer vol schiet. Het
overtuigende acteerwerk van Jeff Bridges en Maggie Gyllenhaal
vermijdt moeiteloos elke zweem van meligheid, alleen moet je zelf
misschien ook wat ontdooien om de oprechte toenadering verder in
te kaderen. Want plots duikt ieders verleden op en is de toekomst
weer onzeker.
Wie graag meedeint op melancholische
muziek die ritmiek combineert met verhalen en gevoelens zal
ongetwijfeld meegenieten van dit verhaal over mensen zonder
franjes maar met een groot hart. De film zoekt de intimiteit op,
gunt je een blik ‘back stage’, verdoezelt geen spijtige kantjes
van het leven van ‘ wanderers on the road’, peilt naar
achtergronden en eerlijke gevoelens, geeft aan woord en muziek
voldoende ruimte om de toeschouwer te laten glimmen van stil
genoegen en mee te leven met het verhaal van een toevallig stel.
De camera kijkt rustig mee, volledig in de ban van de magie van
mens en muziek, voelt perfect ‘the mood’ aan die scènes en
personages typeert. Bridges en Gyllenhaal laten u discreet delen
in hun warmte, hoop en verwachtingen, op de tonen van meeslepende
country : T-Bone Burnett (oh Brother were are thou ?) en Stephen
Bruton, dé country-componist bij uitstek, nemen je mee naar
onvergetelijke sferen en landschappen in een film die evolueert
naar een herwonnen veerkracht. Wat wil je nog meer ? ‘Crazy Heart’
is een film om te koesteren, een innige, muzikaal-filmische
uitnodiging om mee te dromen met een ‘crazy heart’, het leven
achterna. Een hartverwarmende film die je emotioneel op sleeptouw
neemt. Teder en nostalgisch. |
|
