.: 2010-2011 Deel 1 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

10-11 Deel 1    

 

Lees recensie >>>

Officiële site
met trailer

 14 09 2010

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
Dear John USA 2010 105'

Lasse Hällström
Jamie Linden & Nicholas Sparks
Terry Stacey
Deborah Lurie
Kristina Boden
Channing Tatum (John Tyree), Amanda Seyfried (Savannah Lynn Curtis), Henry Thomas (Tim Wheddon), Scott Porter (Randy), Richard Jenkins (Mr. Tyree)


Liefde vs. verantwoordelijkheid?
Als internet niet werkt, blijven brieven een aloud maar efficiënt contactmiddel op de lange afstand. Vooral in oorlogstijd, vanaf onvermoede locaties, richting thuisfront. Om gevoelens te verwoorden die onuitgesproken bleven bij het afscheid. Lasse Hällström, Zweeds regisseur in Amerika, bewees meermaals een tactvol filmer te zijn van verhalen die er toe doen, over mensen in de tang tussen verlangen en realiteit. Achter alle ‘breaking news’ over conflicten alom wordt veelal het gezicht vergeten van soldaten die hun leven op het spel zetten om bevelen in daden om te zetten. ‘Altijd de zoon van een moeder, altijd de zoon van een vader’ mijmerde Willem Vermandere. ‘In action’ doen hun familiale of sociale achtergrond of persoonlijkheid er niet langer toe : alleen het resultaat telt. Zo raken velen ‘gekwetst van binnen’, verscheurd door gebeurtenissen en ervaringen die hen niet zinnen, maar overstijgen. Veelal halen ze de ‘private
Soldiers’ uit balans. Lasse Hällström suggereert in treffende beelden hoe zij alles trachten te kaderen en te verteren en situeert hun reacties op het oorlogsgebeuren in contrastrijk milde verlofperiodes. Herinneringen en verdrongen gevoelens botsen ongewild, betekenen soms een opsteker dan weer een opdoffer. Communicatie met thuis geeft ook wel eens een dubbel gevoel.

Zonder franje maar met oog en oor voor wat militairen in opdracht doet trillen of zinderen, schetst de regisseur een zinnig portret van soldaten tussen missie en thuisfront. ‘We zijn allemaal ‘mules’, afwijkende muntstukken, rariteiten die je niet verkwanselt of verhandelt, maar doorgeeft van vader op zoon’. Een band die alles overstijgt. Lasse Hällström is geen havik en borstelt het wedervaren van de personages met een invoelingsvermogen dat sommigen te nadrukkelijk vinden. Misschien zijn we het ontwend dat gevoelens bijwijlen de overhand nemen, misschien komen verdrongen emoties niet aan bod in militaire scenario’s. Maar Hällström evoceert discreet de toenadering vs. verwijdering binnen relaties , hoe hartversterkend ook. Militairen in het buitenland oefenen evenwel een risicoberoep uit dat samenleven niet echt makkelijk maakt.


Lasse Hällström doseert gevat spanning, hulpeloosheid, gevoel en vertwijfeling, schetst verwachtingen en evoluties met een discrete camera die eerder solidair is dan confronterend. Alhoewel menselijke relaties niet altijd even vlekkeloos blijven. Dat was evenmin het geval in zijn vorige films, o.m. My Life as a Dog (1985), What’s eating Gilbert Grape (1993), Chocolat (2000), The Cedar House Rules (2005) : allen zachte pastelfilms met een haakje aan, die rustig het gemoed verkenden en authentieke emoties opriepen, soms ietwat weemoedig.

‘Dear John’ heeft, bovenop die gevoeligheid, genoeg in huis om de kijker aan te spreken en te ontroeren : leven en liefde zijn, voor hem, niet altijd bondgenoten. In deze film evenmin : de relaties tussen zoon, vader en lief worden bemoeilijkt door beslissingen in de nasleep van 9/11 (2001). Deze oerdegelijke film is er nochtans één om van te houden : de weinig evidente situaties lokken reacties uit over de persoonlijke beleving van situaties die essenties raken en mensen verstillen. Het zal je tenslotte maar overkomen. Aan deze film is niets spectaculair of beenhard, wel ontdek je als kijker de onderstroom die mensen drijft. Dit is geen film met een boodschap, veeleer een mijmering over geluk en ontij die aan de controle van de betrokkenen ongemerkt ontglipt. Deze ontroerende, milde film spreekt uw eigen intieme sfeer vast aan : menselijke gevoelens weerspiegelen vaak de broosheid van menselijke verhoudingen. In deze film staat de bekommernis om de gespannen innerlijkheid van de andere centraal. Voor wie nog niet versteend is, natuurlijk. En voor wie essenties overeind blijven. ‘Dear John’ vertelt een boeiend, aangrijpend verhaal van een ontmoeting die verwachtingen laat contrasteren met plicht. Het leven zoals het ook elders is?