
Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
26 10 2010 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
Oren Moverman Alessandro Camon, Oren Moverman Bobby
Bukowski Nathan Larson Alexander Hall Woody Harrelson
(Tony Stone), Ben Forster (Will Montgomery), Steve Buscemi,
Samantha Morton, Jena Malone
|
|

Eindpunt of uitweg? |
In de USA krijgt een ‘Casualty Notification Team’ de opdracht om
het overlijden van soldaten tijdens oorlogsoperaties persoonlijk
mee te delen aan de betrokken ouders, echtgenote of partner. Een
moeilijke taak en een lastige ontmoeting, uiteraard voor de naaste
familie, maar ook voor de ‘veteranen’ die zelf van het slagveld
verwijderd werden wegens verwondingen die hun actieve deelname
verder onmogelijk maken. Woody Harrelson neemt, samen met de
jongere Ben Forster, deze taak voor zijn rekening, willens nillens.
Maar het klikt niet meteen tussen beiden, wat de uit-voering van
hun pijnlijke opdracht niet meteen bevordert. Hun samenwerking is
niet vanzelf-sprekend : hard versus gevoelig, ouder versus jonger,
cynische veteraan versus goedbedoelende nieuwkomer. Beiden werden
gewond en onderscheiden. Maar dienden af te haken. Hun nieuwe
opdracht zint hen niet en is overigens niet van de meest evidente
: beiden staan onder druk. Ze zijn verplicht hun persoonlijke
gevoelens te verdringen, geen emoties te tonen. Doorheen
revelerende dialogen en lichaamstaal geeft dit rake duo-portret
aanleiding tot een boeiende zoektocht naar zeldzame raakpunten.
Hun afkeer evolueert naar een soort verstandhouding. Vooral wat
hen drijft en bezighoudt, privé en als militair, hun achtergrond,
situatie, verwachtingen, beperkingen, ervaringen op het terrein,
gedwongen reclassering en gebrek aan perspectief, maken dit
omzichtig aftasten van hun persoonlijkheden tot een boeiende
exploratietocht die, onverwacht en tussentijds, humoristische
trekjes krijgt.
Hun eigen confrontatie is al even
revelerend als de ontmoetingen met de familie van overleden
makkers. Geleidelijk klaart het kleurenpalet uit, verandert de
toon, komen positieve ervaringen en reacties aan bod, evolueert
hun samenzijn tot begrip en vriendschap. Dat levert pittige
opmerkingen en dialogen op en geeft een duidelijker beeld van hun
gevoelswereld.
‘The Messenger’ is, ondanks zijn context,
een parel van een film, gedragen door enorm sterke
acteerprestaties. De vertolkingen van Woody Harrelson (Cheers,
Natural Born killers, The People vs. Larry Flint, A Prairie Home
Companion, No Country for old Men, 2012 e.a.) en Ben Forster (Dead
Zone, Six Feet Under, Alpha Dog, 3 : 10 to Yuma, The Mechanic,
Here e.a.) werken aanstekelijk : naast Steve Buscemi speelt vooral
Samantha Morton uitmuntend. Ze schitterde trouwens ook in Under
the Skin, Sweet and Lowdown, Minority Report, In America, Control,
Elizabeth : The Golden Age, Synechdoche, New York, e.a.).
De film zit vol diepmenselijke ogenblikken : de twee tegengestelde
naturen leren mekaar stilaan kennen en waarderen. En ook de
vluchtige ontmoetingen met onbekende derden geven aanleiding tot
vertederende ervaringen. Als film is dit een onvermoede parel
waarin mensen belangrijker zijn dan systemen en oprechte gevoelens
wel degelijk ruimte krijgen ten nadele van voorgekauwde
gedragscodes. ‘The Messenger’ is een verrassend positieve film met
een uiterst hoopgevende verhaalontwikkeling, een warme
uitzondering in filmland. Een schitterend kleinood over mensen
onderweg, over wat oorlogen doen met mensen, ook op het
thuisfront. Dit ingetogen regiedebuut werd terecht met prijzen en
nominaties overladen, niet alleen voor de hoofdacteurs, maar ook
voor de beste mannelijke bijrol en het beste script. ‘The
Messenger’ is dan ook een indrukwekkende, sterke film die je nog
lang zal meedragen. Niet te missen! |
|