Lees recensie >>>
Officiële site
met trailer |
09 11 2010 Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking: |
John Hillcoat
Joe Penhall & Cormac McCarthy
Javier
Aguirresarobe
Nock Cave & Warren Ellis
Jon Gregory
Viggo
Mortensen (vader), Kodi Smith-McPhee (zoon), Guy Pearce, Robert
Duval, Molly Parker
|
|
Liefde van een vader |
De onvoorwaardelijke liefde van een vader voor zijn negenjarig
zoontje tijdens een overlevings-odyssee in een apocalyptisch
natuurdecor waarvoor verwoeste landschappen als die van na de
Mount St Helens-uitbarsting, de dode bossen van Pennsylvania, de
grijze stranden van Oregon en locaties van na de Katharina-orkaan
model stonden, dat is het thema en de context van ‘The Road’, een
onvergetelijke, onvergelijkbare film over essenties in ons leven.
In zo’n troosteloze omgeving situeert regisseur John Hillcoat
zijn indringende meditatie over onheil, veerkracht, bescherming,
volharding en overleving in onwezenlijk bekaaide omstandigheden na
een niet nader omschreven natuurramp. Hij plaatst ons in ‘het
na-land’, een situatie waarin ontreddering, vertwijfeling,
onzekerheid en angst de boventoon voeren en overleven het enige
doel is. Alle middelen zijn hierbij toegelaten, zonder beperking
of norm. Ieder voor zich. In de vage hoop dat het lukt. Alle
tekenen van beschaving zijn weggeveegd, mensen dwalen in desolate
landschappen als schimmen en opgejaagde dieren rond, graaiend naar
wat voedsel dat hen rechthoudt. Enig perspectief op een uitweg is
er voorlopig niet : ontsnappen aan dreigend onheil en dood is
twijfelachtig.
‘The Road’ is een pakkende verfilming van
de indrukwekkend sobere, compromisloze novelle van Cormack
McCarthy die vragen stelt over wat er nog overblijft aan
menselijkheid in ons als alles aan diggelen ligt : beschaving,
waarden, normen. Hij schetst het wedervaren van mensen op de dool,
op zoek naar houvast en redding. Regisseur John Hillcoat vergroot
de vrees uit voor wat wij als mensen tegenwoordig zélf
onverantwoord aan schade aan alle levensvormen toebrengen :
mensen, dieren, natuur, fysisch en mentaal. Vervuiling begint
immers in de geest. En onze mentaliteit van ‘het onderste uit de
kan’ werkt vernietigend in op onze leefwereld. Zonder enig respect
of beperking. ‘The Road’ verfilmt als een echo onze hoop in bange
dagen dat de eigen kinderen het later zullen redden, na het
afscheid aan hun ouders die zich stille vragen stelden : zullen ze
gezond blijven, een goede relatie opbouwen, betrouwbare vrienden
vinden, werk dat hen voldoening schenkt, genoeg middelen om verder
te leven, karakterieel stevig genoeg staan om het hoofd te bieden
aan onverwachte moeilijkheden ? Deze basisvragen trekt regisseur
Hillcoat door tot in de extreme omstandigheden die ook McCarthy
nodig achtte om zijn bezinning geloofwaardig en terzake te maken
en als vanzelfsprekend bij zijn lezers te laten insijpelen.
In onze chaotische tijden waar oorlog eerbaar wordt, bedrog
beloond en iedereen schaamteloos zijn hebberigheid en egoïsme
etaleert, worden mensen, eens te meer, wolven voor hun medemens,
angstig en bedreigd in hun zelfverklaard gelijk. In ‘The Road’
beleven vader en zoon een harde overlevingstocht die functioneert
als een testbank voor waarden en normen die, in normale
omstandigheden, zingeving mogelijk maken. Dat dit niet altijd
lukt, is een teken aan de wand : in extreme overlevingscontext
blijven doel en middelen, theorie en praktijk zelden in evenwicht.
Alhoewel, zoals blijkt uit de reacties van de zoon, moreel denken
en handelen kans op overleving biedt. Hoop doet leven, zelfs
wanneer rondom een beschaving in ontbinding lijkt. Voortdoen zoals
we nu bezig zijn, is niet meteen een optie. Oorzaken doen niet
terzake. Maar verandering zal komen, onafwendbaar. Eindpunt of
nieuwe fase in een bestaansgeschiedenis van mensen die té
zelfvoldaan zijn om zichzelf te redden ?
Deze universele
filmparabel bekijken, is een must, als film en als bezinning, een
efficiënt middel om even aan tv-spelletjes, bonussen e.a.
sport-overdosissen te ontkomen en mee te denken buiten alle
doemdenken. Hillcoat is in het dagelijks leven een vrolijke,
levenslustige regisseur, maar hij werd gegrepen door stijl en
inhoud van Cormack McCarth’s novelle die overigens de
Pulitzerprijs won. Er was geen ontkomen aan : de indrukwekkende
kracht en soberheid van zijn film, ‘The Road’, beantwoordt perfect
aan het origineel en versterkt de bekommernis om alsnog te pogen
wereld en waarden, maatschappij en perspectieven, inzet en sociaal
engagement, gezin en familie prioritair te beschermen. In ’t
belang van ieders waardigheid, ongeacht oorsprong, cultuur, kleur,
ontwikkeling of religieuze overtuiging. Het leven is té kostbaar
om het te verknoeien met geld, olie en machtshonger e. a. vormen
van vervuiling. Omdat mensen belangrijk zijn en blijven, hier en
nu, gisteren, vandaag en morgen. ‘The Road’ is een uitgepuurde
uitnodiging om daarover even mee te denken, in pakkende
filmbeelden. |
|
