.: 2010-2011 Deel 1 :.
02-03 Deel    2 05-06 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 06-07 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2

10-11 Deel 1    

 

Lees recensie >>>

Meer info bij Wikipedia

 21 09 2010

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Muziek:
Montage:
Vertolking:
Shutter Island USA 2010 138'

Martin Scorcese
Laeta Kalogridis, naar het boek van Dennis Lehane
Robert Richardson
Robby Robertson, supervisor
Thelma Schoonmaker
Leonardo DiCaprio (Teddy Daniels), Mark Ruffalo (Chuck Aule), Ben Kingsley (Dr. Cawley), Michelle Williams (Dolores), Emily Mortimer (Rachel Solando), Max Van Sydow (Dr. Jeremiah Naehring)


Waan en werkelijkheid
Martin Scorsese hoeven we aan de Filmclubliefhebber al lang niet meer voor te stellen. Hij is de grootste, levende filmregisseur, een ware filmfreak, een wandelende filmencyclopedie, een onmiskenbare estheet, kortom een buitengewoon regisseur. In de 21 films uit zijn 40-jarige filmcarrière heeft Scorsese tal van genres aangesneden. Met films als “Taxi Driver” en “The Departed” bijvoorbeeld gaf hij ons een onthutsend beeld van stad en onderwereld. Met “Shutter Island” waagt de meester zich voor het eerst aan een van zijn favoriete genres : de psychologische horrorfilm. Gebaseerd op een gothic roman van de bekende misdaadauteur Dennis Lehane (“Mystic River” en “Gone Baby Gone”), levert de maestro een authentieke brok cinema af die zowel esthetisch, muzikaal en qua plot meeslepend is. Vele filmcritici beweren dat deze film maar een stijloefening is. Wij wensen dat Scorsese nog veel dergelijke “werkjes” mag maken waarin hij zijn stylistische gulzigheid de vrije loop mag laten. Overheerlijk.

In de beginfase heeft “Shutter Island” echter alles van een politiethriller. Het verhaal situeert zich in 1954. US marshall Teddy Daniels (Leonardo di Caprio) is samen met zijn collega Chuck Aule op weg naar een psychiatrische kliniek voor gevaarlijke criminelen op Shutter Island, vlak voor de kust van Boston. Daniels werd opgeroepen om een van de verdwenen patiënten, Rachel Solando, op te sporen. De twee inspecteurs worden er vriendelijk ontvangen door de directeur van de inrichting, Dr Crawley (Ben Kingsley). Joviaal is hij wel, maar met een Nazi-arts in zijn staf, is hij meteen ver-dacht bij Daniels die zelf een pijnlijk trauma uit de oorlog meesleept. Hij ontdekt evenwel vreemde praktijken op Shutter Island en iedereen lijkt tegen hem samen te spannen. Wanneer Daniels’ trauma’s uit zijn privé-leven opspelen, evolueert de film stilaan naar een psychologische thriller en moet de kijker het hele verhaal opnieuw evalueren : zijn de talrijke beelden uit het verleden dromen, nachtmerries, hallucinaties of werkelijkheid ? Alle gothic registers worden opengetrokken : bijbelse stormen, tochtige kerkers, mistige vuurtorens en krijsende psychoten. Auditief wordt de dreiging opgevoerd met de modernistische klanken van o.a. Penderecki, Ligeti, Feldman, Cage en Eno. Met het extreme kleurenpalet wordt ook uitgebreid gerefereerd naar allerlei B-films uit de jaren 50. En liefhebbers van Hitchcock komen zeker aan hun trekken : bepaalde scènes lijken zo geplukt uit “Vertigo” van de grootmeester.

Hoewel de regisseur voor de eerste maal dit filmgenre beoefent, is “Shutter Island” een op en top Scorsesefilm, veel persoonlijker dan bvb “The Aviator” of “The Departed”. Veel van Scorsese’s films worden immers bevolkt door sociopaten, mensen die een gevecht leveren met zichzelf of tegen de maatschappij. Zij zijn vaak eenzaten, overgeleverd aan persoonlijke obsessies, gebukt onder schuld. Ook Teddy Daniels wordt gedreven door schuldgevoelens : hij wil orde scheppen in de hem omringende chaos. De finale van “Shutter Island” houdt voor hem dan ook een catharsis en een verlossing in. Bewonderenswaardig trouwens hoe Leonardo Di Caprio met verve een van de meest traumatisch gekwelde protagonisten uit de recente filmgeschiedenis neerzet. Waarom hij kiest voor dit genre ? Scorcese denkt “ dat wij allemaal wel een beetje gestoord zijn en blijft gefascineerd door de desintegratie van de menselijke geest. Vernietiging en creatie horen nu eenmaal samen.” Hoe dan ook, “Shutter Island” is een superintense, adembenemende, spijkerharde visuele ervaring die lang natrilt. Een meeslepende en pakkende genrefilm die superlatieven verdient.