Pedro Almodovar Pedro Almodovar naar Thierry Jonquet José
Luis Alcaine Alberto Iglesias José Salcedo Antonio
Banderas (Robert Ledgard), Elena Anaya (Vera), Marisa Paredes
(Marilia), Jan Cornet (Vicente), Roberto Alamo (Zeca), Blanca
Suarez (Norma), Eduard Fernandez (Fulgencio)
Tussen Schijn en Werkelijkheid
“Het is een horrorfilm, zonder het bloed, de kreten en andere
schokeffecten”, zo omschrijft Pedro Almodovar zijn 19e film. Maar
het resultaat is minstens zo sensueel, ontroerend en excentriek
als vanouds. We kunnen dan ook stellen dat de nieuwste van “de man
van La Mancha” een zoveelste meesterwerk is waarin inhoud en
vormgeving elkaar perfect aanvullen. Hoewel de films van Almodovar
al lang niet meer baden in een sfeer van anti-autoritaire euforie
na de dood van Franco of van protest tegen de blinde dogma’s van
de Katholieke Kerk, blijft deze self made regisseur de grenzen
aftasten en je als toeschouwer meenemen op tochten naar de
duistere kanten van de menselijke psyche. “Misschien is de
urgentie en het bewust provoceren wat minder geworden maar
eigenlijk is vrijheid nog altijd het hoofdthema van mijn films”,
betoogt hij zelf.
De titel “La piel que habito” (De huid
waarin ik leef) verwijst naar de activiteiten van het personage
Robert Ledgard. Deze plastische chirurg heeft zich na het
auto-ongeval waarbij zijn vrouw zware brandwonden opliep,
gespecialiseerd in research naar een kunstmatige huid die haar had
kunnen redden. Twaalf jaar na het ongeval is hij er dankzij
experimenteel, transgenetisch onderzoek, in geslaagd om een huid
te ontwikkelen die bestand is tegen elke “aanval”. Alleen blijkt
hij er heel duistere motieven en donkere fantasmen op na te houden
zoals zijn mysterieuze muze Vera aan den lijve kan ervaren.
Stilaan wordt het groteske horrorverhaal dan ook geperverteerd in
een melodrama “vintage Almodovar” waarin een aantal van zijn
stokpaardjes geraffineerd aan bod komen : ongewone seks,
geslachtsverwisselingen, identiteitscrisissen en auto-destructieve
passies. Via ingenieus ingelaste flash-backs zien we ook hoe de
geniale, minzame chirurg Ledgard langzaam verandert in een
tragische wraakengel. En ook Vera lijkt een aantal geheimen,
frustraties en passies in zich te dragen. Het valt dus op dat deze
film heel wat gelijkenissen vertoont met andere meesterwerken van
Almodovar (”Hable con ella”, “La mala educacion”, “Volver”) waar
dergelijke thema’s met veel flair en intensiteit behandeld werden.
En toch is deze pervers ogende film niet zomaar “gratuit”.
Ongemerkt houdt Almodovar een spiegel voor aan onze hypocriete
maatschappij waarin schoonheid, uiterlijke schijn en ‘perceptie’
steeds belangrijker worden, ook al wordt dat ten stelligste
ontkend, niet in het minst door de diverse recruteringsdiensten.
Precies op dat domein zoekt Ledgard de perfectie, een verlangen
dat, zoals blijkt uit de geschiedenis, vaak samenhangt met
fascisme. In zijn hang naar absolute macht wordt hij geholpen door
de recente ontdekkingen i.v.m. het menselijke genoom. Er kan nu
genetische informatie overgebracht worden van niet lichaamseigen
cellen. Het is dus mogelijk geworden de volledige controle over
iemands identiteit te krijgen. Vandaar dat zelfs de wetenschap op
de rem is gaan staan omdat de gevolgen, vooral op moreel vlak,
niet te overzien zijn.
Formeel is “La piel que habito” een
uiterst verzorgde prent die ook refereert naar het vroegere werk
van Almodovar : de kitscherige maar toch stijlvolle decors en de
vurige kleuren bvb. staan perfect in dienst van de behandelde
thematiek. En ook nu zorgt Alberto Iglesias voor een score vol
latente dreiging. Ook de mise-en-scène verraadt de hand van de
meester : fetisjistische close-ups van objecten en slepende
camerabewegingen die van Ledgard’s villa een modern horrorkasteel
maken. Uiteraard zijn er talloze knipoogjes naar filmklassiekers,
niet in het minst naar grootmeester Alfred Hitchcock. De film is
trouwens gebaseerd op een aantal Franse literaire werken zoals de
roman “Mygale” van Thierry Jonquet of “Les Yeux sans Visage” van
Georges Franju.
Deze explosieve maar grappige cocktail
wordt gedragen door twee schitterende acteurs. Antonio Banderas
staat weer op hoog niveau te acteren na zoveel snertprestaties in
Hollywood. Ongelooflijk hoe hij zijn ”keurig” personage iets
dreigends weet te geven. Elena Anaya (bekend van “Lucia y el
sexo”) van haar kant straalt tegelijk passie en kwetsbaarheid uit.
“La piel que habito” is een bloedstollend horrorsprookje
waarvan het verrassend scenario je als toeschouwer een hele tijd
in het ongewisse houdt, vooraleer je daarna van de ene verrassing
in de andere te storten. Hoewel je weet dat je veel van de
fantasieën en fantasmen met een grote korrel zout moet nemen,
blijf je geboeid toekijken. Het ontroerende einde laat je zeker
niet onberoerd. Of hoe Almodovar er weer eens in geslaagd is
kitsch tot kunst te verheffen. Kom je mee lekker huiveren met dit
meesterwerk ?
