.: 2011-2012 Deel 2 :.
02-03 Deel    2 06-07 Deel 1 2 10-11 Deel 1 2  
03-04 Deel 1 2 07-08 Deel 1 2 11-12 Deel 1 2  
04-05 Deel 1 2 08-09 Deel 1 2    
05-06 Deel 1 2 09-10 Deel 1 2    

Lees recensie >>>

Officiële site

 28 02 2012

Regie:
Scenario:
Fotografie:
Montage:
Vertolking:
Les Neiges du Kilimandjaro Frankrijk 2011 90'

Robert Guédiguian
Jean-Louis Milesi & Robert Guédiguian
Pierre Milon
Bernard Sasis
Jean-Pierre Darroussin (Michel), Ariane Ascaride (Marie-Claire), Marilyne Canto (Denise), Gérard Meylan (Raoul), Grégore Leprince-Ringuet (Christophe)


Goedheid is revolutionair
De Franse regisseur Robert Guédiguian, van Armeense origine, is geboren en getogen in Marseille, meer bepaald in l’Estaque, een wijk van vissers, dokwerkers en sinds de jaren 70 ook van heel wat migranten en werklozen. Nooit heeft hij zijn roots verloochend, wat resulteerde in een reeks sociaal geëngageerde films die zich vaak in en rond die volkse wijk afspeelden. Uit zijn vorige films blijkt overduidelijk de noodzaak van menselijke warmte en solidair samenzijn zowel in het gezin, met vrienden als op sociaal vlak. Daarom programmeerde Filmclub Zottegem al “Marius en Jeannette” (1997) en “ Marie-Jo et ses deux Amours”. Net zoals in deze films kiest de regisseur in “Les neiges du Kilimandjaro” voor een mix van familiaal drama, romantiek en sociale kritiek. Zonder flauw te doen vertelt de Franse zuiderling Guédiguian altijd zonnige filmverhalen rond vriendschap en verstandhouding. En dat is zeldzaam in filmland.

Michel is een ‘mens van goede wil’. Als diepbewogen vakbondsman gelooft hij in een rechtvaardig socialisme. Samen met zijn vrouw en kinderen heeft hij door werken en samenwerken een mooi leven opgebouwd. N.a.v. een herstructurering in de havensector bepaalt hij door lottrekking welke 20 arbeiders hun baan verliezen. Zijn immens rechtvaardigheidsgevoel doet hem ook zijn eigen naam in de urne stopen : hij wil solidair zijn, niet profiteren van zijn verworven voorrangsstatus. De uitslag laat zich raden… Maar niet getreurd. Zijn vervroegde op pensioenstelling opent nieuwe per-spectieven van alledaags geluk, in de kring van buren, vrienden, kinderen en kleinkinderen. En wanneer zijn ex-makkers t.g.v. zijn huwelijksjubileum een aardige som geld hebben bijeengebracht, kan zelfs een lang gekoesterde droom in vervulling gaan : een safari naar Tanzania met de Kiliman-djaro op de achtergrond. Maar dan gebeurt er iets verschrikkelijks en onvoorspelbaars dat het leven van het koppel op zijn kop zal zetten. Schitterend hoe elk personage zonder veel woorden worstelt met tegenstrijdige gevoelens over gerechtigheid en revolte, vertrouwen en vernedering. Maar stilaan halen begrip en generositeit de overhand. Voor Michel is het ontgoochelend voorval een aangrij-pingspunt om zijn levenslang gekoesterd socialisme kritisch te bekijken en een nieuwe zin, een meer genuanceerde betekenis te geven : een socialisme van het hart.

Voor zijn 17e film inspireerde Guédiguian zich op een gedicht van het 19e-eeuws sociaal boegbeeld Victor Hugo. In “Les pauvres gens” gaat het, net als in de film, over solidariteit en generositeit. In die context is “Les Neiges du Kilimandjaro” ook een politieke film. De kerngedachte van de regisseur weerspiegelt het feit dat de klassenstrijd die half 19de eeuw woedde ten tijde van Victor Hugo helemaal niet voorbij is. “De middenklasse is een illusie die door de elite werd gecreëerd”, betoogt hij. “In feite zijn er genoeg ‘pauvres gens’ onderaan de ladder. Hun aantal neemt iedere dag toe.” Met zijn films hoopt Guédiguian die situatie te veranderen door de mensen in de eerste plaats bewust te maken van het sociale onrecht. “We hebben allemaal dezelfde belangen. En dus moeten we allemaal wakker worden en nadenken over een oplossing. Maar sociale hervormingen hebben slechts kans op slagen als je ze collectief doorvoert. Dit betekent niet meteen dat je het individu heilig verklaart.” Dat dit niet zomaar utopisch en naïef is, blijkt uit de oppositie van de werknemers vandaag tegen de rijke verantwoordelijken van de financiële crisis die blijkbaar door de mindere goden dient betaald, in een tijd van ernstige besparingen. De regisseur reikt ons hier een verhaal aan dat je als toeschouwer uitnodigt zekerheden en principes te bevragen, begrip te tonen voor iedereen rondom en niet te vlug te oordelen over schuld en onschuld. Pas dan kan je zelf bereiken wat de regisseur eigenlijk beoogt : je moed, waarden en waardigheid terugwinnen. Want je ziel verkoop je niet, je eigenheid geef je niet op.

Het verrassende scenario wordt gedragen door de uitstekende acteurs die een ongelooflijke naturel ten toon spreiden. Voor de toeschouwer is het een blij weerzien met de fetisjacteurs van de regisseur : Ariane Ascaride (tevens zijn echtgenote), Jean-Pierre Darroussin en Gérard Meylan. Kom je hen ook nu weer herontdekken in dit warmhartig modern sprookje ? “Les Neiges du Kilimandjaro” is een pareltje, een kleinood dat je als een geschenkje zal koesteren.